Op de tafel

Allereerst onze trots laden: ons bandbusje. Daarna gingen we op pad naar ons optreden. Twee bandleden voorin naast de chauffeur en vier daarachter met een kratje bier als voet- en mentale steun. Achter de band lagen de versterkers en instrumenten. Aangekomen op de plaats van bestemming bouwden we onze versterkers en het drumstel op. Eerst even soundchecken. Dat was met name de balans in volume zoeken tussen je eigen instrument en die van je collega's. Het resultaat was vaak niet mooi, maar wel hard . Dit was dan vaak weer  terug te lezen op het gezicht van de kroegbaas die wat verveeld achter zijn toog hing.

Met de dialect liedjes van het eerste uur en onze eigen Engelstalige songs,  van het type stevig, werd het repertoire aangevuld met covers van Steven Ray Vaughn en Pat Travers. Ondersteund met bijpassende pose  bevochten wij het schaarse publiek, waarbij wij visioenen hadden van "money for nothing" en "chicks for free" (uit sultants of swing van de Dire Straits). Deze overtuiging en volharding heeft ons geleid naar hetgeen we nu zijn. Ik herinner me nog het eerste optreden buiten onze eigen provincie in het pittoreske Gryfus in Vierlingsbeek. Dit optreden was uniek in zijn soort. Door vier man sterk werd een tafel voor het podium geschoven waarbij de tafel dan op tourbeurt door de muzikanten als catwalk werd gebruikt. Ik meen me te herinneren  dat dit festival ook "Op de tafel" heette. 

Nu gaan we met de 12-Kroegentocht in elke provincie één kroeg aandoen. We gaan op zoek naar de spirit zoals voorheen beschreven en dat voel ik nog steeds zo. En als ik er over nadenk dan besef ik dat ik tegenwoordig nog meer geniet van het optreden als destijds. Misschien door onze muzikale groei en door de liedjes, maar ook zeker doordat jullie, onze fans, ons al deze jaren zo trouw zijn blijven bezoeken. Zelf heb ik ervaring en vertrouwen opgebouwd, waardoor ik nu nog meer geniet van het spelen dan voor 25 jaar terug. Hiervoor mijn dank!

Jan