Muziek is geen werk

Tren van Enckevort (1970, Sevenum) kwam in 1991 bij Rowwen Hèze als onder andere accordeonist en toetsenist. Minder bekend is dat hij daarnaast nog werkt als producer en als studiomuzikant andere artiesten bijstaat zoals Veldhuis en Kemper en Guus Meeuwis.

Het management begon te lachen toen ik vertelde dat het interview moest gaan over ‘de andere kant’ van Tren van Enckevort. Er zou geen andere kant bestaan dan muziek?

„Zeggen ze dat? Nou ja, het moeilijke van muziek is dat het een soort van passie is die je niet loslaat. Muziek ligt in het verlengde van mijn hele bestaan. In mijn huis is ook altijd muziek aanwezig. Het is waar ik leef, maar mijn muziekruimte heb ik niet voor niets aan huis. Zo kan ik er dag en nacht mee bezig zijn. Hoewel ik er wel aan denk om het te gaan scheiden. Als ik in dit hok zit, dan ben ik al helemaal weg van de privéwereld. Maar daar voel ik me het lekkerst bij. Ik noem het ook geen werken. Voor mijn gevoel heb ik nog nooit gewerkt. Daarvoor is het te leuk en loopt het te makkelijk door elkaar heen. Mijn vriendin zegt wel eens gekscherend: ‘Je bent er wel, maar toch ook niet’.”

Behalve als bandlid van Rowwen Hèze ben je ook actief als producer. Komt dat doordat je zelf ook eens aan de knoppen wilt zitten?
„Als muzikantje bij Rowwen Hèze was het, om het oneerbiedig te zeggen, in orde als mijn trekzak er goed op stond. Maar als producer moet je aan alle facetten van een album kunnen denken. Ik ben ook meer van dat overzicht, dat vind ik het mooiste. Ik merk aan mezelf dat ik een geluksmoment ervaar wanneer het liedje in elkaar valt. Daarna ben ik over mijn hoogtepunt van geluk heen. Toch ben ik geen control freak. Ik hoef anderen niet naar mijn hand te zetten. Ik vind het juist mooi dat ieder zijn eigen visie heeft en elkaar daarmee beïnvloedt.”

Zelf ben je ontdekt als talentvolle jonge muzikant en nu begeleid je zelf jongeren. Wil je hen teruggeven wat je zelf ooit ontving?
„Bandjes en muzikanten die er echt voor gaan, die mogen hier bij mij elke dag binnenlopen. Ik wil de jeugd graag kansen geven. Vorig jaar jureerde ik onder andere bij de wedstrijden Nu of Nooit en Popronde. Ik kreeg zelf van mijn ouders de mogelijkheid om me te ontwikkelen, daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor. Thuis hadden we een bloemisterij. Daar werd hard met de handen gewerkt. Toch stimuleerden mijn vader en moeder de dure muzieklessen die ik nam. Eén van de muzikanten die ik heb begeleid was Stevie Ann. Zoals Steef ben ik niemand meer in mijn kring tegengekomen. Het was zo mooi om met iemand te werken die zo veelzijdig is. Daar leer je zelf nog van.”

Wend je je dan nooit af van de muziek?
„Het enige moment dat ik niet met muziek bezig ben, is wanneer ik op vakantie ben. Eigenlijk is het te gek voor woorden dat ik op vakantie moet gaan om het los te kunnen laten. Ik lever mezelf dan totaal over aan de natuur. Waar bergen zijn, daar vind ik het prachtig. Zowel ‘s zomers als in de winter. Om als klein mannetje op zo’n hoge bergtop te staan, te zien hoe klein wij als mensen zijn, dat is overweldigend. We menen ons allemaal een dikke, maar we zijn echt helemaal niets. Ik heb er over gedacht om eens een maand in zo’n berghut te zitten zonder telefoon. Enkel een trekzak of een paar boeken bij me. Gewoon de stilte om me heen.”

En thuis komt die liefde voor natuur niet terug?
„Ik ben echt een natuurmens. Ik probeer iedere dag te wandelen door het bos. Op mijn twaalfde wilde ik ook boswachter worden. Wat me boeit is de wisseling van de seizoenen. De paddenstoelen die uit de grond komen en de knoppen van de beuken die uitschieten. Die liefde komt van mijn vader die jager is. Toen ik zestien was, haalde ik zelf mijn jagersdiploma. Ik heb het nooit gebruikt. Het kwam er niet van.”

Thuis leef je nooit in stilte?
„Hier in huis hoor je altijd muziek. Vrienden vragen soms of ik daar niet gek van word. Toch ben ik van mezelf niet chaotisch. Dat komt wel wanneer ik te veel hooi op mijn vork neem. Afgelopen winter kwam ik op een punt dat ik op moest passen voor fouten. Allerlei projecten kwamen samen. Dan reageer ik niet bepaald rustig. De gezelligste ben ik dan niet. Dat komt gewoon doordat het me dan niet lukt. Maar dat is voor mij ook muziek. Geen nee kunnen zeggen, omdat je het zo mooi vindt.”

Bron: De Limburger, 1 Maart 2011 - Jan Brands

Foto: John Klijnen