Once Upon A Time in the South

Met de tenttaferelen van het grote Slotconcert nog in het achterhoofd is het toch weer even wennen. Behoedzaam door het publiek manoeuvreren in een heel ander tempo dan in de tent, plaatsnemen op het rode pluche, zitten, staan en zitten om voorbij schuifelend publiek te laten passeren en staren naar het mysterieus verlichte scharlaken toneeldoek. Iedereen in zondags pak, terwijl het toch echt woensdag is. Nee, deze aanblik en atmosfeer is van een volledig andere orde dan die van de tent in America.

Als het doek valt, de vertrouwde Hammond sound wordt ingezet en de nachtegaaltjes Linda en Simone het welkomstlied inzetten, weet je het meteen. De deksel is weer van de pan en de geur van verse Saus verdringt die van bier en zweet. Welkom in de Saus, tweede bedrijf. Na het eerste slotakkoord verklapt Jack Poels meteen al dat er minimaal zeven nieuwe arrangementen worden gebracht en misschien nog wel eentje meer. De tent aan de Gerard Smuldersstraat lijkt verder weg dan ooit en heeft plaats gemaakt door het kenmerkende muziektheater van eerder dit jaar.

Veranderingen vallen meteen op. Waar is bij voorbeeld de Statson van Pieter en het petje van Hub? Waarom heeft Smidje geen giletje aan? Waar is Poels' witte Falcon? Heeft Mo' Joes een cursus Spaans gehad? De sound leidt er echter niet onder en de danspasjes zijn keurig afgestoft. Vertrouwd komt Dag Geluk en 50 Joar voorbij, al valt een heus dixyland blaasduel meteen op. Dan neemt de Saus een andere wending vanaf het vertrouwde zuiden. Er wordt afgebogen naar het oosten. Bezoekers van het Slotconcert hebben het al mogen ervaren. Balkanmuziek aan het IJsselmeer, dat hebben ze daar vast niet vaak gehoord. Als het indrukwekkende, massale  tweeluik wordt afgesloten met een overweldigend applaus wordt de zuidelijke koers weer ingezet. We belanden in een pianobar waar mannen als Billy Joel bekend zijn geworden, waar gaat dit toch allemaal naartoe? Als de muzikanten kort daarop een heuse jazzy sound brengen is de doorgewinterde sauskenner helemaal de smaak kwijt, maar gezien het enthousiasme in de zaal is dit geen probleem. De Rowwen Hèze kenner is nu eenmaal een fijnproever die beschikt over ijzersterke smaakpapillen.

Toch is het overduidelijk dat we hier te maken hebben met een eerste show. Weliswaar niet zo beladen als een première, maar de spiekblaadjes op het podium en hier en daar een hapering of een net verkeerd toontje zijn signalen dat deze saus nog een beetje moet indikken. Dat vind ook de muzikale drijfveer van deze productie. Na de voorstelling is Tren van Enckevort de eerste om dit te onderkennen. 'De nieuwe arrangementen zijn van een erg hoog niveau. Het vergt van iedereen het allerbeste en dat hebben we heel bewust gedaan. Omdat de lat hoog ligt mag het wat mij betreft ook niet in één keer goed gaan, het zou de spontaniteit er helemaal uithalen. Geen zorgen, alles keumt good.'

Om bezoekers aan de komende shows onbevangen te laten genieten gaan we niet te diep in op de verdere details van de verse Saus. Wel kunnen we melden dat de muzikale trip met een omweg nog dieper afdaalt naar het Zuiden. Meer Mariachi, meer cowboy en nog meer muziek. Sfeertje Once Upon A Time in the South zeg maar.