Gek op je gitaar

Wichers heeft zijn muzikale wortels in de Amerikaanse songtraditie, van Johnny Cash tot Bob Dylan. Zijn leven als muzikant kende een onwaarschijnlijk verloop: via een klassieke piano-opleiding, een gabbertijd, een obsessie met sixties-pop en verschillende levens als DJ, straatmuzikant en barpianist kwam Lucky uiteindelijk terecht als folky singer-songwriter. Interessant, zal je denken, maar wat heeft dat nou met Rowwen Hèze te maken?

Goede vraag, hier het antwoord: In het Algemeen Dagblad beschreef Wichers zijn voorliefde voor zijn Gibson J-200. Grote gitaar, met een mooie ronde, dikke kont. In zijn lofzang haalt hij aan dat onze Jack Poels over een Gibson J-100 beschikt. Zou hij er dezelfde woorden voor over hebben?

'Wat een grappig verhaal. Ik ben het zeker op veel punten met hem eens. Het allerbelangrijkste is eigenlijk dat hij zo prachtig klinkt èn er zo goed uitziet natuurlijk. Ik kocht deze gitaar bij Muziekhandel Harrie Sacksioni in Amsterdam. De strijd ging tussen twee identieke exemplaren en deze heeft gewonnen. Hij heeft wel al een operatie moeten ondergaan. De aanhechting van de hals aan de klankkast raakte op onverklaarbare wijze los. Onze vorige gitaar-roadie Debbie vond het ook een fijne gitaar, maar wel 'n beetje 'n mietje. Door al dat hout en de omvang - het is niet voor niets een jumbo model - ontstemde hij erg snel.'

'Hiervan heb ik nu trouwens, op even onverklaarbare wijze, geen last meer. Ik haal hem net vandaag na een week uit de koffer en hij klinkt nog helemaal gestemd. Het is de eerste gitaar die ik bezit, die ik niet op de truck laat zitten en die dus elke avond mee naar huis gaat. Stel je voor dat´ie het ´s nachts koud krijgt! Soms neemt onze chauffeur Edu, als hij mij bij het cafe afzet, de gitaar mee naar huis en dan vraag ik hem altijd of mijn gitaar tussen z'n vrouw en hem in mag slapen...'