Kroegentour: Klein optreden is groots

Vanavond in Grand Café Maria op de Mariaplaats van Utrecht moest daar antwoord op komen. Al vroeg zijn fans in de Domstad gearriveerd om de première van deze tour mee te maken. Ook de band is op tijd. Bij binnenkomst is er hier en daar een gefronste wenkbrauw waar te nemen, zeker als de crew meldt dat dit café één van de grootste is van de komende drie weken, maar dit was een staaltje crew-humor.

Grand Café Maria is een ruime, maar langgerekte uitspanning. Het podium is vergelijkbaar met een drumraiser waarop Martîn in de regel plaats neemt, maar toch past alles er op. Drumstel, twee sets gitaren, basgitaar, piano aan de zijkant, een accordeon, trompet, bügel en trombone. Nu de band nog en dat is even wrikken. Boven deze drukke setting hangt vervaarlijk een kroonluchter op kophoogte, achter het podium een speciaal vervaardigd Brand Kroegentour doek. Boven jager Smid hangt een imposant gewei en Poels is onder de indruk van alle Maria prenten, schilderijtjes en sculpturen. Het geheel doet nu al intiem aan en er is nog niet eens publiek binnen.

Natuurlijk wordt er ruim tijd genomen voor de soundcheck. Deze avond is niet alleen een grote uitdaging voor de band, ook de crew moet stevig aan de bak om een acceptabel geluidsniveau van goede kwaliteit te kunnen leveren. Dit alles zonder de 100Db nrom te overschrijden. Grand Café Maria heeft buren aan alle kanten: links, rechts en boven. Toch is alles relatief snel voor elkaar en is er tijd voor een praatje met fans bij de voordeur.

Onder het eten - de keuken heeft een uitstekende Tapas maaltijd voor band en crew bereid - wordt er gesproken over een setlist die er eigenlijk niet mag zijn, maar toch een opzet verraadt om te verrassen. Er wordt gezworen dat'ie tijdens de komende tour geen avond hetzelfde zal zijn. De lat wordt hoog gelegd voor de Hèze deze komende drie weken.

Dan kan het los gaan in Utrecht. De band wurmt zich door een krappe stage entrance en kijkt meteen een volle kroeg in. Een dikke hondervijftig aanwezigen komt bij de eerste klanken van Hoe Kan Dat Da meteen in beweging. Dit is waar op werd gewacht. Als de mannen het zwaar hebben op de kleine werkruimte is dat niet te merken aan de muzikale prestatie. Het enthousiasme is op het podium even groot als in de kroeg.

De communicatielijnen met zaalmixer Mike zijn kort. Kleine, subtiele handgebaren zijn genoeg om steeds de ideale mix op de In-Ears te krijgen en in de backstage-strook naast het podium staat de crew klaar voor kleine aanpassingen en ondersteuning. Uiteraard komt er in dit lustrumjaar oud werk te voorschijn. Oud-oud (Proate, Dansen) en wat nieuwer-oud (Lucht, Geluksknikker). Natuurlijk wordt ook de bar bestegen als het broodnodige koude biertje te lang op zich laat wachten en de pianokruk van Tren is een oase voor de muzikant die even niet hoeft mee te spelen. Het zijn hilarische momenten voor de toeschouwer die Rowwen Hèze kent van de grote podia.

Ook de inzet van het publiek is bewonderenswaardig. Poels blikt terug op de televisieuitzending van gisteren en weet kleine foutjes aan het ontbreken van een goed publiek. Een publiek dat kan helpen aftellen, bij voorbeeld bij Zondag In 't Zuiden. Als de band tussen twee nummers iets te lang de tijd neemt om bij Martîn in te vallen, zet het publiek spontaan en vocaal Henk Is Enne Lollige Vent in, waarop de bandleden één voor één inhaken.

Na afloop hebben de bandleden zonder uitzondering rode konen. Het was hard werken, maar de voldoening is groot. Het is voor de bandleden mooi om van heel dichtbij te zien hoe er werd genoten in de zaal, de moeite meer dan waard. De nazit is er eentje van uitpuffen, maar wel eentje met veel voldoening. Het publiek dat langzaam met een presentje van Brand naar buiten druppelt heeft hetzelfde gevoel: deze eerste etappe van de Twaalf Kroegentour was inderdaad klein, krap en intiem, maar wat Rowwen Hèze laat zien en horen was groots.