‘Er waait een frisse wind door de Peel’

Het is niet zomaar dat zanger Jack Poels het publiek in Mol vlak voor het optreden waarschuwt dat de band poepie zenuwachtig is. Voor het eerst wordt het vernieuwde, en soms behoorlijk ingewikkelde repertoire ten gehore gebracht voor een volle zaal.

Arrangeur/muzikant Nard Reijnders heeft de liedjes van Rowwen Hèze op de kop gezet, zo verraden de volle ringklappers met muziekpartijen die de muzikanten voor zich hebben staan op lessenaars. Bij bassist Jan Philipsen bijvoorbeeld staat de dikke klapper vol met akkoordenwisselingen en aantekeningen, bij trompettist Jack Haegens zijn alle liedjes uitgewerkt in notentaal.

“Het zijn soms totaal andere liedjes geworden”, zegt Haegens vlak voor het speciale optreden waarvan cd-opnamen worden gemaakt. “Nard kijkt totaal anders tegen muziek aan dan wij. De meeste aanpassingen hadden we zelf nooit kunnen verzinnen. Er zitten andere breaks in. Je moet op andere momenten inzetten. Ik heb nog nooit zoveel maten moeten tellen als nu.”

Zanger/tekstschrijver Jack Poels: “Nard maakt er iets totaal anders van en toch klinkt het vertrouwd. Hij kan snel mooie dingen verzinnen, maakt geweldige arrangementen. Even los van de vele akkoorden die ik soms van buiten moet leren. Soms heb ik het gevoel dat een akkoord op een bepaalde plek onlogisch is. Maar dan blijkt het toch weer te kloppen.”

De nieuwste versie van De Peel in brand omschrijft Poels als ‘minimal music’. De melodielijn die hij zingt is overeind gebleven, Daar boven tieren, op band opgenomen, violen. Goud is opgebouwd rond een kleine melodielijn op de mandoline van Theo Joosten en krijgt een ander ritme mee. Dat klinkt verrassend, maar ook zoals Poels eerder al zei, toch vertrouwd. Ellendige merge (Poels tegen publiek: “deze is bijna niet te doen”) blijkt het huzarenstukje met veel breaks en tempowisselingen.

Grappig om te ontdekken dat Dikke Nel op de setlist staat. Nard Reijnders: “Het was een wens van de jongens om minder bekende liedjes te spelen. Met die opdracht ben ik aan de slag gegaan. Ze hebben zoveel liedjes die geschikt zijn voor het theater. Engel bijvoorbeeld en Kleine man. Daar zit zoveel kwaliteit in. In het Frans zouden het topchansons zijn.

Ongekunsteld Peelgeluid
Rowwen Hèze wilde vorig seizoen al het theater in met oude liedjes in een nieuw jasje, maar de tijd ontbrak voor een fatsoenlijke voorbereiding. Dit jaar moest het dan gaan gebeuren. Na wat oriënterende gesprekken dook de band uit America vanaf juli wekelijks het oefenhok in met de arrangeur, die zorgde voor een frisse wind. Daarmee is de titel van de theatertournee, Andere wind, deels verklaard. De naam slaat tevens op de boodschap van de aan elkaar gebreide liedjes. “Het gaat over op zoek zijn naar telkens wat anders, en dan tot de ontdekking komen dat het thuis aan de tap bij Dikke Nel niet eens zo gek is”, legt Reijnders uit. “De jongens vroegen in eerste instantie om een begeleidingsensemble. Ik hield ze voor dat het spannender zou zijn om alles zelf te doen. Mocht het niet lukken, dan konden ze altijd nog terugvallen op het orkestidee. Ik vind het knap dat ze durven te vernieuwen. In het begin was het meer koffie drinken dan oefenen: gaandeweg werd het meer muziek maken dan koffie drinken. De liedjes zijn stevig onder handen genomen – er is veel aandacht besteed aan de opbouw en de spanningsboog van de liedjes – maar het ongekunstelde Peelgeluid blijft overeind staan. Het blijft Rowwen Hèze. De groep, die volgend jaar zijn twintigjarig bestaan viert, heeft tijdens Andere wind nog een verrassing in petto. Na de pauze zullen de muzikanten als bruiloftsorkest De Martino’s hun opwachting maken, met een hoofdrol voor drummer Martîn Rongen.

In Mol pakt dat heel goed uit. Het publiek is uitermate blij dat de olijke medley overgedaan moet worden van een van de strenge technici achter de opnameknoppen. Tren van Enckevort, ooit begonnen als bruiloftmuzikant, leeft zich achter het ‘stemmingsorgel’ uit op klassieker-smartlappen als Waarom van de Heikrekels, Huilen is voor jou te laat van Corry en De Rekels en Het saunabad van Tony Bas, gecombineerd met bewerkte versies van Bestel mar en Loep nar d’n tap toe Lei. De medley is een idee van Jack Poels, die vond dat er een luchtige noot in het geheel moest. Hij herinnerde zich de zogenaamde TREMA-verrassingsavond die Tren en Martîn hadden bekokstoofd tijdens een gezamenlijke vakantie van de band zo’n zes jaar geleden. “Gestoken in een roze broek, beige blouse en maffe zonnebril speelden ze liedjes van The Shorts, Jan Boezeroen en Dikke Leo. En Het saunabad. Tren op z’n oude Lesley-orgel, die we ook gebruiken in het theater, en Martîn op drums en, in dit geval, als zanger. Hij heeft het singletje van Het saunabad nog thuis en is helemaal blij. Naar hem is ook het bruiloftsorkest genoemd: de Martino’s. Iedereen zegt dat we er een single van moeten maken. We zullen zien.”

Veel geleerd
Terugblikkend op het afgelopen half jaar zegt Jack Haegens veel geleerd te hebben. “En we leren nog iedere dag. Je merkt aan alles dat Nard een topmuzikant is.” En Jack Poels: “Het is me alleen maar meegevallen. Ik durf zelfs van sommige liedjes te zeggen, Engel bijvoorbeeld, Kleine man en Mergel wuurd ’t beater, dat ze nu pas de uitvoering krijgen die ze verdienen. We gaan Nard in de toekomst zeker vaker benaderen. Vooral zijn vioolarrangementen vind ik erg mooi. Die klinken een beetje Engels, Nick Drake-achtig. Ik denk dat iedereen in de band nu meer open staat voor experimenten; dat is de grote winst van dit avontuur.”

Tekst: Bart Ebisch,  de Limburger, 30 november 2004