Rowwen Hèze is op reis geweest

Jack Poels in het programmaboekje destijds: ‘Rowwen Hèze is op reis geweest. Na 'n tournee van tien jaar langs alle speelgelegenheden in Nederland gingen we in maart 1998 de oceaan over naar Texas. Naar de oorsprong van de TexMex muziek waar wij in onze beginjaren naar luisterden en die wij naspeelden. Om er al snel achter te komen dat deze niet veel afweek van de Limburgse hoempa.‘

‘Mijn eerste TV interview bij All Along The Watchtower werd voorafgegaan door 'n kort inleidend gesprek. Waar ik dacht dat de accordeon muziek vandaan kwam. Ik dacht aan mijn zus haar platenkast, Die Egerländer Musikanten, Schriebl und..... juist, uit Duitsland. Duitse, Poolse en Tsjechische emigranten gingen met hun hoofden vol polka's en walsen naar Texas en daar kwam een mix tot stand tussen mariachi en country en toen... Ik heb het verhaal nog vaak verteld. In een ander werelddeel klonken ooit de feestelijke penspianoklanken tijdens dansavonden en werden gehoord door Patricio Jimenez, de grootvader van Flaco en Santiago. Ook zij hingen de accordeon om en bespeelden hem zoals zij dachten dat 't hoorde. Eerst goed naar het voorbeeld luisteren en daarna je eigen invloeden er aan toevoegen of goed luisteren en voor altijd trouw blijven aan het origineel. Dit laatste beloofde Santiago z'n vader op zijn sterfbed; de traditie zou door hem worden voortgezet. Ry Cooder vroeg Flaco om z'n medewerking en zij brachten de muziek weer terug naar Europa.’

Warmbloediger en melancholieker
‘Wij gingen naar de plaatsen waar de kruisbestuiving ooit heeft plaatsgevonden. Ongeveer dezelfde reis die de accordeon de vorige eeuw gemaakt heeft. De Duitse aanwezigheid hoor je nog in de taal van de mensen en zie je aan de uithangborden bij de restaurants. We speelden in kleine clubs, spraken met mensen die er alles van af wisten en bezochten optredens. Alles werd door het camerateam van Leon Giesen {en door ons} gefilmd voor de gelijknamige TV-documentaire . We wisten het zeker: dit wordt het uitgangspunt voor onze nieuwe theatershow. Leon maakt de filmpjes en wij de muziek. Ja, maar dan moet jij de liedjes aan elkaar praten, zei Leon. Ik zei: Leon, luister. Op de vierde klas van de lagere school tekende ik tijdens de les, met blauwe balpen, een cowboy op mijn rechterbeen. Zo groot als mij"n bovenbeen toeliet. De bovenkant van de cowboyhoed tot aan m'n knie, z'n voeten eindigden tegen de pijpen van m'n korte broek. Francien van de Munckhof zat een bank voor mij en had mij zien tekenen. Of ze nou enthousiast was, of ze mij wilde verklikken, ze stak haar vinger in de lucht en zei: Juffrouw, Sjakie Poels heeft heel mooi op z'n been getekend."Oh ja Sjaak. laat dan maar 'ns zien. Hier voor de klas. Nou. dat is inderdaad erg mooi. Wat stelt het voor? ’n Cowboy. Ga die cowboy ook maar eens in klas vijf en zes laten kijken. Ik stotterde in elke klas dat ik kwam laten kijken dat ik heel mooi kon tekenen en keerde daarna zwaar getraumatiseerd weer in m'n bankje terug. Toch staan wij vanavond weer voor de klas en vertellen over het leven in klein America, over Flaco en Santiago, over het eerste bandje van Theo en Jan, over de kunstjes van Tren en MartÎn en of Jack Haegens nou wel of niet naar koffietijd gaat. Muziek!